Verscholen naast de stad

Soms zoek ik dagenlang naar dat ene perfecte plekje en soms is het dichterbij dan je denkt. Zoals Casa Campos: ik kon er zo naartoe wandelen. Mijn goede vriend Yannis en ik hadden afgesproken in Lefkas-stad en na een drankje op het terras stond hij op. ‘Kom we gaan een wandeling maken.’ We liepen de stad uit en na tien minuten kwamen we aan bij een schitterende olijfboomgaard. Wat zag ik daar opdoemen? Vrolijke huisjes in pasteltinten omgeven door eeuwenoude olijfbomen. ‘Ik presenteer je: Casa Campos.’ Yannis lachte en ik stond perplex. Wat mooi! ‘Casa Campos is ontworpen door mijn familie. Iedereen had inbreng, maar mijn zoon Ilias had het laatste woord. Hij is designer en architect. Alleen de bomen moesten blijven staan waar ze stonden.’

En nu loop ik stapje voor stapje rond, verbijsterd over dit geheim tussen de olijven. De vrolijke maisonnettes hebben allemaal een privéterras met zicht op de groene natuur en de olijfbomen die prachtige schaduwplekken maken. Binnen is het modern, maar huiselijk met een Griekse en Italiaanse sfeer. De houten plafonds, de dikke bedden, de kleurrijke details. ‘Zullen we nog een stukje rondlopen?’ zegt Yannis als ik alles heb gezien. Nou ja alles: de tuin van 5000m2 en dan is er nog dat nieuwe zwembad. Dan staat Yannis stil. ‘We kunnen nog even naar het strand gaan?’ Ik kijk hem vragend aan. ‘Ook lopend?’ ‘Vijftien minuutjes maar,’ lacht hij. Ik houd van de wandelingetjes met Yannis. ‘Ik vind alles goed, als we maar wel hier terugkomen!’