Het goede landleven

Ik zit op de schommelstoel en schommel langzaam heen en weer. Voldaan kijk ik om me heen. De avondlucht kleurt rood en het prachtige landschap van Val d’Orcia ligt er sereen bij. Hier voel ik me als een vis in het water, als een boerin op haar Italiaanse land.

Ik ben op het Agriturismo Cacciamici. Deze magnifieke plek bestaat uit twee authentieke boerderijen met appartementen: Cacciamici zelf en Podere Conte Ugo hier op 600 meter vandaan. De verblijven zijn in een Toscaanse boerenstijl ingericht met genoeg ruimte en comfort. Toen ik gister aankwam, liep ik met eigenaar signore Rappuoli langs de mooie plekken en hij sprak honderduit. Eén zin bleef wel erg hangen: of ik mee wilde helpen op het land bij de oogst? Ze oogsten hier namelijk druiven, olijven en graan. ‘Maar niks hoeft en alles mag’, verzekerde hij me. Bij het zwembad liggen kan ook. Maar ik ben niet meer te stuiten. Ik knik en maak nog net geen rondedans. Signore Rappuoli en ik maken een afspraak voor de volgende dag en meteen nodigt hij me uit om de zelfgemaakte producten van zijn land te proeven in het huisrestaurant. En of ik de dieren al gezien heb? Ik lach en grap: ‘Die van de boerderij of de wilde dieren?’ ‘Allebei!’

Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb meer dan zalig gegeten van alle heerlijkheid van het land. Vandaag heb ik op het land de oogst geplukt in de zon en genoten van de velden vol gele zonnebloemen in de verte. Mijn schommelstoel piept zacht. De zon zakt langzaam tussen de heuvels. Dan herinner ik me: vroeger wilde ik al boerin worden en elke dag verblijven in de vrijheid van de natuur.