Vandaag 3°

Wind NO 2

Zon 40%

‘De kunst van het leven’. Ik spreek het hardop uit en lach in de warme zon. Ik begreep nooit wat er met die zin bedoeld werd maar dankzij mijn nieuwste ontdekking voel ik de betekenis tot in mijn tenen. Ik ben in Umbrië, oftewel het kleine zusje van Toscane. Je ziet direct dat ze familie zijn, maar dit zusje is anders. Echt anders. Dit ís het ‘groene hart’. Umbrië is de streek van de ontelbare groentinten die in een mooie heuvelachtige cadans door het landschap golven, met eeuwenoude geschiedenisschatten en waar je nog altijd de Italiaanse ospitalità beleeft. In stilte. Want gelukkig ben ik een van de weinigen die tot nu toe deze streek heeft ontdekt.

Als ‘zusje van’ is ze groener, ongerepter en toch zie je ook dat ze familie zijn. Het zijn beiden bloedmooie authentieke Italiaanse schonen. Ik sta op het middeleeuwse Piazza del Popolo in het dorpje Todi en draai langzame rondjes omdat ik niet kan stoppen met kijken. Een gevoel van geschiedenis van de mensheid overstelpt me. Niet verwonderlijk dat dit plein vaak gebruikt wordt als decor in films. Gister was ik nog in Perugia, de hoofdstad van deze streek. Ook zo’n prachtige middeleeuwse stad met steile steegjes en het beroemde Piazza IV Novembre met de middeleeuwse fontein waar de studenten van de Università per stranieri op de rand een ijsje aten. Over eten gesproken: het schijnt dat ik niet naar huis kan zonder de befaamde truffel uit Umbrië te proeven. Zo spreekt men over ‘de witte én de zwarte’ verwerkt in heerlijke lokale gerechten.
De kunst van het leven, dat bedrijven ze hier zeker. En ik ga dat allemaal eens op z’n Italiaans ontdekken.