De verrekijker van het eiland

Mijn goede vriend Morris en ik rijden in een jeep over zijn geliefde eiland. Dat doen we eigenlijk altijd als ik hier ben omdat Gozo zo veel schatten herbergt. ‘Noem eens een kruid.’ Morris kijkt me lachend aan. ‘Basilicum,’ antwoord ik. Hij geeft gas, scheurt het slingerweggetje in en bovenop de heuvel stopt hij om een blaadje van het struikje te plukken. De verse basilicum geurt in mijn handpalm en terwijl ik ruik trekt iets fantastisch mijn aandacht. Ik wijs naar twee grote landhuizen bovenop de heuvel. Morris lacht. ‘De Farmhouses Ghar Ilma’, zegt hij en loopt alvast naar de auto. Hij kent me goed en weet dat ik daar natuurlijk naartoe wil. We rijden door het dorpje Santa Lucija en na 200 meter stoppen we. De farmhouses Ghar Ilma liggen rustig op me te wachten. Ik loop meteen naar de twee privéterrassen en hun zwembaden. Waanzinnig wat een uitzicht! Ik kijk uit over een groene vallei, de zee in de verte en zie bijna tweederde van het eiland!

Morris laat me de landhuizen zien die gemaakt zijn van dikke leistenen. Ze zijn licht en de ruimte is fantastisch. De woonkamer is landelijk ingericht met een grote eettafel en een mooie zithoek. En ook de slaapkamers liggen te wachten op een gezellige familie. Buiten zijn genoeg terrassen voor heerlijke maaltijden in alle standen van de zon. Ik pak mijn telefoon en bel ter plekke mijn moeder. ‘Hoe snel kunnen jullie komen?’ spreek ik van geluk.

Even later zitten Morris en ik samen op de rand van het zwembad met onze voeten in het water. Hij wijst in de verte. Of ik het ken? Ik schud mijn hoofd. En de volgende mooie schat van Gozo wordt onthuld...