De mooiste dag

Ik houd ervan hoe een dag soms zo anders kan lopen dan hoe je het die ochtend had bedacht.

‘Heb je zin in een golf clinic?’ Mijn goede vriendin Mari José en ik staan samen midden in het groene hart van de ‘Costa del Golf’ en natuurlijk wil ik die kracht van de bekend glooiende vlaktes zelf onder mijn voeten ervaren. Een paar uur en achttien holes later zitten we samen voldaan in de zon. Langzaam voel ik mijn ogen zwaarder worden.

Mari José, die altijd een goede neus heeft voor bijzondere plekjes, anticipeert direct op mijn ‘moe maar voldane’ toestand. ‘Ik heb iets unieks, dat moet je zien’, en niet alleen haar glimlach overtuigt me. ‘De appartementen Rancho Sentosa liggen hier vlakbij, je vindt het zo’ en op een papiertje tekent ze een routebeschrijving.

Een half uur later ben ik de weg kwijt, maar gelukkig heb ik het telefoonnummer van eigenaresse Vanessa. ‘Blijf waar je bent, wij komen je halen. Ik ben net bezig om een appeltaart te bakken, dus mijn man komt eraan.’ Veel persoonlijker dan dit wordt het niet, bedacht ik me toen nog, maar eenmaal bij Rancho Sentosa aangekomen, wist ik dat gastvrijheid tot bijzondere hoogtes kan stijgen. Vanessa’s man rijdt me tegemoet en wat blijkt: ik zit letterlijk 400 meter van mijn nieuwe plek vandaan, maar die ene afslag had niemand kunnen bedenken.

‘Buenas dias’, roept Vanessa met een Engels accent vanuit de keuken. Stiekem kijk ik even rond. Wat een serene en warme sfeer. Aan details geen gebrek, mooie veranda’s, gekleurde kandelaars voor de lange avonden en het Boeddhabeeld waakt rustig over de prachtige tuin. ‘De appeltaart moet eerst even afkoelen voordat we kunnen proeven’, Vanessa verontschuldigt zich voor het wachten, maar mijn ogen komen niks te kort. ‘In de tussentijd laat ik je even je appartement zien.’ Ik bruis van de energie. ‘In welke verblijf je het liefst?’ Ik weet het nu al: ik kan niet kiezen. Ze heeft er twee, beide appartementen zijn bijna identiek en even prachtig, maar ik val als een blok voor de houten tafel van het linker appartement. ‘Links’ en ik glimlach me een ongeluk.

De inrichting is sfeervol. Je waant je echt in Andalusië. Kleurrijk, mooie tegeltjes gecombineerd met natuurlijke materialen. Ik plof neer op de bank. Die zou ik thuis wel willen hebben, bedenk ik me. ‘Tijd voor appeltaart’ en Vanessa loopt voor me uit richting de chiringuito: onder het houten dak kun je er buiten eten, koken en bbq-en. De glimlach verdwijnt niet van mijn gezicht en mijn lome toestand is pardoes vertrokken. Energie, tot in mijn tenen. En dan komt Vanessa aan met de appeltaart en de dag wordt mooier en mooier...