Dichtbij en toch ver weg

Ik twijfel en doe mijn ogen dicht. De geluiden van Barcelona klinken om me heen. Toeristen die hier op het plein de kerk bekijken, talen uit allerlei landen, foto’s worden gemaakt, bestek dat op de tapasborden klinkt. Wat zou ik willen? In gedachten droom ik weg bij vergezichten op groene bergen, een stil windje, zachte zon, een zwembad met een prachtig panorama en voor vanavond zou ik zo graag op grote hoogte in de bergen de sterren van de hemel willen eten. Maar Barcelona dan?

Wat ik toen niet wist, weet ik nu wel. Want een klein half uurtje later bén ik op die droomplek. Een glas cava staat naast me op het tafeltje, ik kijk uit over de groene heuvels, de avond valt langzaam en ook de krekels vergezellen me hier bij Hotel Porta d’Alella. Die middag reed ik Barcelona uit en terwijl ik langzaam richting de bergen reed, herinnerde ik me de verhalen over het dorpje Alella, midden tussen de wijnvelden. Op een kwartiertje rijden van mijn lievelingsstad én vijf minuten van het strand. En ineens herinnerde ik me ook dat hotel. Met die prachtige terrassen en al die dingen waar ik net over fantaseerde. Een klein half uurtje later loop ik met eigenaresse Alix door hotel Porta d’Alella. Het is alsof je een klein droomdomein binnenstapt: kleinschalig maar ruim, de inrichting is modern en elegant en de sfeer is bijna poëtisch. De kamers zijn een mooie mix van strak en fris, gecombineerd met bijvoorbeeld een prachtig houten plafond zoals in mijn kamer. ‘Of ik mee eet vanavond?’ vraagt ze en voordat ik mag antwoorden moet ik eerst even kijken waar het diner geserveerd wordt.

En daar zit ik nu nog steeds. In de schaduw op het grote balkon onder de zon de rust te beleven. Ondertussen kijk ik om me heen in de wetenschap dat ik hier straks heerlijk ga eten in het sterrenrestaurant uitkijkend over de wijnvelden. Ik glimlach. En morgen kan ik hier zo het natuurpark in, als ik zou willen. Of ik rij even voor een café naar Barcelona, als ik zou willen. Wat zou ik willen? Eén ding weet ik wel: vanaf hier kan alles. En ik glimlach, alles dichtbij én toch ver weg...