De kunst van het kijken

Ik rijd over bergweggetjes en zou het liefst niet op het andere verkeer willen letten. Wat is het hier mooi! De Catalaanse Pyreneeën zijn magnifiek en overweldigend. Ik zou hier uren kunnen rijden. Maar de afspraak met Roger, de eigenaar van Hotel Torre Martí, brengt me terug naar de realiteit. Een bijzonder mooie realiteit, zo blijkt later. Een kunstobject, noemde hij zijn hotel gisteravond aan de telefoon. En daar zo rijdend vraag ik me af hoe zijn prachtige beschrijvingen er in werkelijkheid uit zullen zien. ‘De familie Morral runt het hotel met hart en ziel én schoonheid. Zo staan er in het hotel geen spullen die we niet mooi vinden.’ Direct genoot ik van zijn verhalen. Over de vele schilderijen die in het hotel hangen en gemaakt zijn door zijn vader, over hoe hij de jaren 40-stijl combineerde met het moderne comfort van nu. En hoe zijn fascinatie voor vervlogen tijden in het hotel terugkomt: zoals in de oude kappersstoel, de draaitelefoon en o ja: de Spaanse kassa met peseta’s! ‘Kunst, literatuur, muziek en beeldhouwwerken. Overal zie je ze in het hotel terug.’

Zodra ik het terrein oprijd, heb ik een lach op mijn gezicht. Het rode herenhuis staat parmantig te wezen in de prachtige tuin. Het huis doet me denken aan de Franse Rivièra met de zeeblauwe balkonmuren en zonneluifels. Als ik uitstap, hoor ik de vogels fluiten. De zon schijnt en de bomen bewegen zacht mee op de wind. Roger en ik wandelen samen door zijn geliefde hotel. Af en toe staat hij even stil bij een werk van zijn vader, een mooi beeld of een bloem in de tuin. En in de bibliotheek is het helemaal feest. De sfeer is fantastisch, ongedwongen en heel stijlvol. Nergens staat iets te veel en ook niks ontbreekt er. Als Roger me even later naar mijn kamer brengt, vraagt hij hoe laat ik wil ontbijten. ‘Alles kan, er zijn hier geen regels,’ voegt hij eraan toe. Mijn kamer is stijlvol, net als in de rest van het hotel. Roger heeft geen woord gelogen en niets mooier gemaakt dan het in het echt is, bedenk ik me. Zijn hotel is een kunstobject en een bijzonder mooie! ‘Doe maar negen uur,’ antwoord ik, want hier wil ik geen moment van de dag missen.