De hoogste staat van zijn

Eigenlijk had ik het al kunnen weten toen ik de naam las die iemand in het havenplaatsje voor me opschreef. ‘Het ligt hier boven op de heuvel. Het is een oase, genaamd Casa Nirvana.’

Georg, de eigenaar van Casa Nirvana, stond buiten toen ik aankwam. ‘Georg is de naam.’ Hij moest even graven in zijn vocabulaire, want het was een tijd geleden dat hij voor het laatst Nederlands sprak. De man was op een punt gekomen in zijn leven dat hij wilde relaxen en hij koos voor een plek waar het gemiddeld 300 dagen per jaar zonnig is. ‘En hier wilde ik dat doen.’ Ik kon hem geen ongelijk geven. In de verte schitterden de eilanden Los Lobos en Fuerteventura in zee, de palmen in zijn immense tuin bewogen rustig in de wind en de tropische bloemen en planten bloeiden weeldig. Meteen viel me op dat Casa Nirvana de stijl van het eiland eer aan doet. En dat alles dankzij de kunstenaar en architect César Manrique. ‘Ik was geïnspireerd door zijn filosofie. Gebouwen op Lanzarote mogen niet meer dan vier etages hebben, de huizen horen licht te zijn met blauwe, bruin of groene kozijnen. Waarom? Voor de liefde voor de cultuur en natuur.’ Georg lachte. Hij bouwde vier luxe appartementen met grote terrassen, loungeplekken, raampartijen, kunst, stijl en voorzien van designmeubels en comfort. Hij wilde zijn gasten op een excentrieke en luxueuze in de watten leggen. Samen liepen we rond. Ik glimlachte bij de verscholen loungeplek die zo uit Bali leek te komen. ‘Ik blijf hier’, zei ik zonder twijfel.

En nu lig ik op mijn oriëntaalse loungeplek. Boven me hangt Boeddha tevreden. Ik kijk naar de zee en zucht diep. De hoogste staat van zijn: Casa Nirvana.