Genieten met een gouden randje

‘Laat dit maar even op je inwerken.’ Jose en ik zitten in de haven van Puerto del Carmen, het oudste en meest toeristische plaatsje van het eiland. Jose wilde hier ontbijten, omdat hij me stiekem een lesje wil leren. ‘Zeg nooit nooit!’ was zijn antwoord toen ik vorige week zei dat ik nooit vrijwillig in het drukke Puerto del Carmen zou neerstrijken. Maar hij heeft wat voor me in petto. Ongekende luxe, had hij gezegd. Een privévilla waar de bedden dubbeldik zijn, de inrichting de perfectie nadert en je je echt de koningin te rijk voelt. ‘Is het niet eens tijd voor luxe?’ En daar gaan we, eindelijk.

Aan de rand van het dorp stap ik uit de auto. ‘Ik had op dit park al een paar mooie villa’s, maar ik wilde het neusje van de zalm. Ik wilde gewoon een villa waar je binnenkomt en dan drie keer om je heen moet kijken, vijf keer ‘wauw’ zegt en dat dan nog niet tot je doordringt dat dit van jou is.’
En nu sta ik in de tuin bij de privévilla Gran Alondra. Ik spring van de hak op de tak. ‘O kijk, de grote woonkamer loopt over in het zwembad met de palmen en de ligbedden.’ Of: ‘Wat zijn alle stoffen zacht: de lakens, gordijnen, de banken en zie die eetkamerstoelen!’ De luxe open keuken met kookeiland schreeuwt om een kooksessie, terwijl mijn vrienden aan de grote tafel kletsen. En dan heb ik het nog niet eens over de Oriëntaalse inrichting, de ruimte...
‘En?’ Jose kijkt me weer aan met die lach op zijn gezicht. ‘Wauw’, zeg ik weer. Voor de vierde keer. Ik heb mijn les geleerd. Aan de rand van Puerto del Carmen ga ik neerstrijken in ongekende luxe. En dan hoor ik de stilte. De serene rust. ‘Zeg nooit nooit’, en ik glimlach.