Rozengeur en maneschijn

What’s in a name? Ik zit hier voor mijn privévilla onder de pergola en kijk uit over de lichtjes op zee. Het eeuwenoude stadje Pythagorion in de verte kleurt zacht de donkere nacht. De maan waakt over de baai en ook de natuur duizelt van geluk. De Villas Luna Rosa zijn letterlijk rozengeur en maneschijn, in al haar betekenissen.

Mijn goede vriend Kostas had die ochtend afgesproken met mij en Dimitris in Pythagorion. Hij wist hoe dol ik ben op deze gemoedelijke stad. ‘Het zou toch perfect zijn als je in de natuur kunt verblijven in de rust, maar wel hier vlakbij bent,’ had ik eerder die week tegen Kostas gezegd. ‘Pythagorion is vernoemd naar onze bekendste eilandbewoner,’ zei de vriendelijke Dimitris en hij roerde in zijn koffie. En weer dacht ik aan de wereldberoemde stelling van Pythagoras. Toch voelde het weer bijzonder, zoals zoveel van de geschiedenis hier op het eiland. En dan maakt Kostas mijn dag nog gelukkiger. ‘Dimitris heeft twee prachtige privévilla’s op een helling met een uitzicht waar jij geen genoeg van krijgt.’ Dimitris deed er nog een geluksschepje bovenop: ‘En het is hier vlakbij.’
Mijn schitterende privévilla ontmoette ik een kwartiertje later. En of ik nou vanaf de balkons van de kamers keek, de terrassen of in mijn privézwembad: overal zag ik het strand en de natuur die maar doorging met mooi zijn. En ook binnen vond ik precies wat ik zocht: een moderne landelijke sfeer en alle luxe die ik mezelf wenste.

Zal ik nog even naar het avondterras in Pythagorion? Nee, mijn grote liefde zie ik morgen weer. Ik geniet hier nog even, van rozengeur in de maneschijn.