Een echt Catalaans gevoel

‘Un hotel con encanta,’ lacht mijn Spaanse vriend Omar. Ik stap uit de auto en dan zie ik wat deze Spaanse dag perfect afsluit. Ik sta voor een eeuwenoude Catalaanse warmrode boerderij. Omar had zijn best gedaan. De masia stamt uit de 17e eeuw en staat op de Catalaanse monumentenlijst. ‘Binnen zijn de plafonds hoog, de bedden zacht, het design antiek. ‘s Avonds zijn de terrassen gevuld met kaarslicht en zacht geroezemoes, overdag kijk je er uit over de zee verderop.’ Omar had zijn belofte van de dag waargemaakt: ‘Vandaag laat ik je het echte Spanje zien,’ had hij gezegd. En als slagroom op de taart: Hotel Mas de Baix.

‘Wat is dat toch met jullie en toeristen?’ Omar had me die ochtend vragend aangekeken. ‘Die flats gevuld met appartementen, de boulevards met flikkerend neon. Ik wil gewoon zijn waar het Spaanse bloed kruipt, waar ik geen paella op een plaatje aanwijs, maar gewoon tussen de locals het familierecept proef!’ riep ik gepassioneerd. Omar had gelachen en daar besloot hij: dit wordt onze Catalaanse dag. We waren in Barcelona en dat betekende: geen Ramblas, maar we huurden fietsen en gingen van boven op de berg naar beneden richting de smalle straatjes van de wijk El Borne. En na een lange dag vol Spaans genot, wilde hij afsluiten in stijl.
En nu sta ik hier, bij het boutique hotel van Francesc, onder de rook van Barcelona in het stadje Cabrils op 100 meter van de kerk en winkeltjes. De eeuwenoude masia is gevuld met schoonheid. De kamers zijn perfect: antieke meubels, gecombineerd met diep Spaanse kleuren en moderne stijlen. Buiten zitten de andere gasten op het terras. Het zwembad dobbert stilletjes de dag uit. ‘Wat ruik ik?’ vraag ik aan Omar. ‘Het echte Spanje!’ En we glimlachen van oor tot oor.